در ‌فضای بی‌کرانه‌ی يک توهم، به رؤياهايم خيره شده‌ام، رؤياهايی که از من دورند، رؤياهايی که از بس دورند، جسارت می‌کنند به آفريننده‌شان دهن‌کجی کنند.
چقدر سياهی را به سپيدی ساييدم و چقدر دل‌خوش‌کنک‌ها برای دلم ساختم، چقدر رهايی را ستودم و چقدر چشم به آسمان دوختم. حال که در آخر خط ايستاده‌ام، ‌چقدر همه‌چيز مسخره به نظر می‌رسد، ‌چقدر همه‌چيز فريبنده است و چقدر من به همه‌ی آن‌ها می‌خندم. به بيمار تب‌داری می‌مانم که رؤياهايم جلوی چشم‌ام رژه می‌رود؛ ‌رؤيای يک اسب سفيد داشتن، رؤيای يک عروسک آوازه‌خوان، رؤيای معشوقی که هرگز نداشتم ـ يا شايد نمی‌خواستم داشته باشم ـ، رؤيای در آغوش گرفتن خدا و رؤيای رؤيابين‌ها!

در فضای بی‌کرانه‌ی يک توهم،‌ که همه‌چيز بوی علف می‌دهد، ‌که زير پای‌ات همه پُر است از خالی و گريه به خنده می‌آميزد، در فضايی که مرز به هم رسيدن نيروهای متضاد است، خوبی ـ بدی، ‌تاريکی ـ روشنايی، عشق ـ نفرت، گرما ـ‌ سرما؛ و من چقدر درمانده‌ام ميان اين‌ها، و چقدر فاصله‌ی اين‌ها کم است با هم و چقدر اين‌ها شبيه‌اند به هم.

انگار بيمارم و تب در آغوشم گرفته است. بُهت برم می‌دارد از اين‌که هيچ‌چيز مثل سابق نيست و سرم گيج می‌رود از اين‌که می‌بينم همه‌چيز مثل هم است و ته دلم خنک می‌شود وقتی می‌خندم به کسانی که فرق می‌گذارند بين کلاغ و کبوتر، ‌بين تاريکی و نور،‌ بين فقير و غنی، بين حقيقت و اسطوره و بين من و تو!

در اين فضای بی‌کرانه‌ی توهم‌آلود، ‌آدم‌ها چقدر حقيرند و چقدر کوچک و چقدر دلم می‌خواهد پای‌ام را روی سرشان بگذارم و له‌شان کنم و عين خيل‌ام نباشد، مثل وقتی که مورچه‌های زير پای‌شان را له می‌کردند و عين خيال‌شان نبود. چقدر دوست‌شان داشتم يک زمانی. شايد از فرط دوست‌داشتن‌شان است که می‌خواهم له‌شان کنم.

چقدر بالای سرم شلوغ است، چرا من همه را می‌بينم و انگار هيچ‌کس مرا نمی‌بيند. زمزمه‌های آزار دهنده‌شان را می‌شنوم، محل‌شان نمی‌گذارم؛ آدم‌هايی که فکر می‌کنند دو دوتا می‌شود چهارتا، غافل از اين‌که هرعددی را که دوست داشته باشند می‌توانند در آن‌طرف علامت مساوی بگذارند. ولی نمی‌دانم چرا ته چشم‌شان رگه‌هايی از نگرانی‌ست. شايد فکر می‌کنند من بيمارم. شايد فهميده‌اند که من فاصله‌ها را برداشته‌ام و آن مفهوم مجرد را يافته‌ام؛ ولی آن‌ها نمی‌توانند فهميده باشند، آن‌ها که تب را در آغوش نگرفته‌اند. آن‌ها هنوز بايد ميان عشق و نفرت، ظالم و مظلوم، ‌فقير و غنی، ‌تاريکی و نور و من و تو فاصله بگذارند.

يکهو چقدر تشنه‌ام شد، چقدر گرم است، ‌نه نه چقدر سرد است و من «‌چقدر از گوشواره‌های صدف بيزارم»‌. چقدر قلب‌ام تند تند می‌زند، مثل وقتی که تو را ديدم. دلم می‌خواست اين‌جا بودی! هستی، آن گوشه کز کرده‌ای کنج ديوار. چقدر نگرانی،‌ و وقتی نگرانی چقدر جذاب می‌شوی.

در اين فضای بی‌کرانه‌ی توهم‌زا، ‌هوا چقدر کم است، ‌چقدر نفس‌کشيدن سخت است، ‌حتا نمی‌شود فرياد زد، «انگار طناب انداخته باشند به گلويت و رد طناب مانده باشد روی صدا». رؤياهايم دوره‌ام کرده‌اند. چقدر گرم است، نه نه سرد است و من چقدر حالم خوب است و يا نه چقدر حالم بد است؛ دوباره بالای سرم شلوغ شد. تو که آن گوشه کز کرده‌ای و نگرانی و نگرانی‌ات قشنگ است،‌ چرا گريه می‌کنی؟! من که هيچ‌وقت بهت نگفتم دوست‌ات دارم ـ ‌و چقدر دوست داشتم که بگويم. چرا همه هی می‌آيند و هی می‌روند، چرا اين‌جا اين همه سفيد است، چرا سفيد اين همه زشت است. چرا همه جوری رفتار می‌کنند که انگار من دارم می‌ميرم و چقدر دوست داشتم که بميرم. چشم‌هايم سياهی می‌رود، ‌نفسم بالا نمی‌آيد، تمام بدنم خيس عرق است، چيزی نمی‌شنوم، زبان‌ام بند آمده، ‌مثل اينکه دارم می‌ميرم، آره من دارم می‌ميرم.